Określając zasady przyznawania zasiłków oraz świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego oraz ich wysokość, ustawodawca jednocześnie, dla danych grup ubezpieczonych, przewidział pewne ograniczenia lub gwarancje ustalane w oparciu o kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ponieważ ta najniższa płaca wzrasta z dniem 1 stycznia każdego roku, z tym samym dniem zmieniają się także wskaźniki warunkujące prawo do wspomnianych świadczeń chorobowych i wypadkowych oraz wpływające na ich wysokość.
Osoby podlegające ubezpieczeniu chorobowemu i/lub wypadkowemu w razie wystąpienia określonego ryzyka mogą korzystać ze stosownych świadczeń chorobowych, tj. odpowiednio z ubezpieczenia:
chorobowego - w głównej mierze z: zasiłku chorobowego (w przypadku pracowników poprzedzonego wynagrodzeniem chorobowym finansowanym ze środków własnych pracodawcy), a następnie świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku macierzyńskiego i zasiłku opiekuńczego,
wypadkowego - m.in. z zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego.
Zasady przyznawania tych świadczeń oraz ustalania ich wysokości zostały określone odpowiednio w:
rozdziałach 2, 3, 6 i 7 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2026 r. poz. 854), zwanej ustawą zasiłkową, z uwzględnieniem art. 92 Kodeksu pracy (Dz. U. z 2026 r. poz. 1245),
art. 7-9 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1644), zwanej ustawą wypadkową.